Dit jaar is Manon al tien jaar verbonden aan ZorgMies. Naast haar werk als zelfstandige ZorgMies houdt ze zich inmiddels al drie jaar bezig met de coördinatie rondom aanvragen en afstemming tussen cliënten en zelfstandige ZorgMiesen. In de afgelopen tien jaar maakte ze ontroerende, mooie en soms ook moeilijke momenten mee. Maar één ding bleef altijd hetzelfde: het gevoel dat je écht iets voor iemand kunt betekenen.

Wat sprak je aan in het werken als zelfstandige ZorgMies?

“Eigenlijk ben ik er gewoon ingerold,” vertelt Manon lachend. “Ik ken Jeannette al sinds we klein waren. Heel toevallig kwamen we elkaar tegen bij het stadhuis terwijl we op een nieuw paspoort zaten te wachten. Toen vertelde ze dat ze net was gestart met ZorgMies.”

Het idee sprak Manon direct aan en niet veel later kwam ze zelf in contact met haar eerste cliënt.

“Ik kwam helemaal niet uit de zorg. Dus in het begin was het vooral nieuwsgierigheid. Ik wilde het gewoon proberen. Natuurlijk had ik wel voor mijn oma gezorgd, maar zorgen voor je oma is toch anders dan zorgen voor vreemden.”

Wat begon met kleine momenten van ondersteuning groeide langzaam uit tot iets wat echt bij haar paste.

“Ik heb het eigenlijk altijd heel leuk gevonden. Je komt bij zoveel verschillende mensen thuis. Soms ga je alleen even mee naar het ziekenhuis, soms ben je er juist langere tijd voor iemand. Dat maakt de opdracht heel bijzonder.”

Welke momenten zijn je bijgebleven?

In tien jaar tijd bouwde Manon met veel cliënten een bijzondere band op. Sommige herinneringen staan nog altijd scherp op haar netvlies.

Zo vertelt ze over een oudere memeer met dementie met wie ze wekelijks ging wandelen.

“Elke week vroeg hij opnieuw: ‘Wie ben jij? Wat doe je hier?’ Maar vervolgens gingen we samen wandelen, langs de oliebollenkraam, koffie drinken met een oliebol en daarna een potje vier-op-een-rij spelen.”

Wat haar vooral is bijgebleven, is wat dementie eigenlijk betekent voor mensen.

“Op een gegeven moment las ik een stukje tekst dat me enorm raakte:
‘Ben je vandaag op bezoek geweest, dan ben ik dat morgen misschien vergeten, maar vandaag heb ik het erg leuk gevonden. Daarom vergeet mij niet, ook al vergeet ik jou soms wel even.’”

Volgens Manon vergeten veel mensen met dementie misschien de details, maar niet het gevoel van het moment.

“Op het moment dat je er bent, zijn ze blij. Dat is wat telt. Mensen denken soms: ‘Oma weet het toch niet meer.’ Maar op dat moment betekent jouw bezoek wél iets.”

Ook een cliënt die ze anderhalf jaar regelmatig bezocht, is haar bijgebleven.

“We deden samen boodschappen, spelletjes, koffie drinken. Uiteindelijk kreeg haar man een hersenbloeding en verhuisden ze naar een verzorgingshuis. Dan ga je nog één keer op de koffie… en daarna houdt het op. Maar die mensen zal ik nooit vergeten.”

Hoe ontstaat volgens jou een prettige verbinding tussen een cliënt en een ZorgMies?

“Het is echt een gevoelskwestie,” legt ze uit. “Je houdt rekening met leeftijd, interesses, karakter en natuurlijk ook reisafstand.”

Samen met de cliënt of de mantelzorger wordt gekeken welke zelfstandige ZorgMies goed aansluit bij de situatie en wensen.

“Cliënten voelen zich vaak het meest op hun gemak bij een ZorgMies die goed aansluit bij hun leefwereld en interesses. En iemand die hulp nodig heeft bij persoonlijke verzorging, daar past beter een ervaren ZorgMies bij.”

Ook generatieverschillen spelen mee.

“Veel oudere cliënten hebben liever niet iemand van begin twintig. Die zien ze meer als hun kleinkinderen. Terwijl jongere cliënten juist vaak graag een jongere ZorgMies willen.”

Daarnaast kunnen gezamenlijke interesses voor een bijzondere klik zorgen.

“We hadden laatst iemand die graag golfde. Vaak ontstaat er dan een fijne klik met een ZorgMies die dezelfde hobby heeft. En iemand die van handwerken houdt, voelt zich vaak weer meer verbonden met een ZorgMies die dat ook graag doet.”

Volgens Manon draait het uiteindelijk vooral om menselijkheid.”

“Een ZorgMies moet echt een mensenmens zijn. Je moet empathie hebben, je kunnen inleven in iemand zijn wereld en ook wel stevig in je schoenen staan. Want je maakt soms best veel mee.”

Dit jaar ben je al 10 jaar verbonden aan ZorgMies. Waar ben je trots op?

Bij die vraag twijfelt Manon even.

“Trots vind ik eigenlijk niet helemaal het juiste woord,” zegt ze. “Ik ben vooral dankbaar.”

Ze pakt er een tekst bij die ze ooit schreef voor het jubileumboek van ZorgMies. Een tekst die volgens haar precies omschrijft wat een ZorgMies betekent.

“Een ZorgMies is net een kameleon,
we passen ons aan,
laten de cliënt merken dat hij of zij ertoe doet.
Eén persoon helpen verandert niet de wereld,
maar het verandert wel de wereld voor die ene persoon.”

“Dat is precies hoe ik het voel,” zegt ze. “Wat is er nou mooier dan naar je cliënt gaan en weten dat iemand blij wordt als jij binnenkomt?”

Die kleine momenten maken volgens haar uiteindelijk het grootste verschil.

“Aan oorlogen of grote wereldproblemen kan ik niks veranderen. Maar ik kan wel zorgen dat één mevrouw of meneer een leukere dag heeft. En als iedereen voor zijn eigen kleine kringetje zou zorgen, dan zou de wereld al een stuk mooier zijn.”

 

Meer weten over hoe je een zelfstandige ZorgMies kunt worden? Lees meer: Word ZorgMies in jouw regio